پری ایمپلنتیت چیست؟ علائم، علتها، درمان و پیشگیری از التهاب اطراف ایمپلنت
فهرست مطالب
- پری ایمپلنتیت چیست؟
- موکوزیت اطراف ایمپلنت با پری ایمپلنتیت چه فرقی دارد؟
- علائم التهاب لثه اطراف ایمپلنت چیست؟
- پری ایمپلنتیت چگونه تشخیص داده میشود؟
- چه عواملی خطر عفونت ایمپلنت را بیشتر میکنند؟
- چرا جلسات کنترل منظم اهمیت دارد؟
- درمان پری ایمپلنتیت چگونه است؟
- آیا ایمپلنت درگیر پری ایمپلنتیت را میتوان نجات داد؟
- چگونه از پری ایمپلنتیت پیشگیری کنیم؟
- چه سؤالهایی از دندانپزشک بپرسیم؟
- جمعبندی
پری ایمپلنتیت التهاب لثه و استخوان اطراف ایمپلنت دندان است که بهتدریج استخوان نگهدارنده را تحلیل میبرد. این بیماری ممکن است ماهها یا سالها پس از یک درمان موفق شروع شود. عامل اصلی آن پلاک میکروبی است و اغلب با خونریزی و تورم لثه آغاز میشود، در حالی که درد معمولاً دیر ظاهر میشود.
خبر خوب این است که مرحله اولیه این مشکل، یعنی التهاب لثه اطراف ایمپلنت، در بسیاری از موارد با تشخیص زودهنگام و بهبود بهداشت قابل برگشت است. در این راهنما تفاوت دو مرحله بیماری، علائم، عوامل خطر، روشهای کلی درمان و مراقبت خانگی را توضیح میدهیم. برای مرور همه عوارض احتمالی درمان، عوارض ایمپلنت دندان را هم ببینید.
پری ایمپلنتیت چیست؟
پری ایمپلنتیت بیماری التهابی بافتهای اطراف ایمپلنت دندان است. در این بیماری، التهاب از لثه به استخوانی که پایه ایمپلنت را نگه میدارد میرسد و آن را بهتدریج تحلیل میبرد. عامل اصلی آن پلاک میکروبی است؛ همان لایه چسبندهای که روی دندانهای طبیعی هم تشکیل میشود و در صورت تمیز نشدن، لثه را ملتهب میکند.
ایمپلنت از پایهای فلزی داخل استخوان، قطعهای به نام اباتمنت و روکش روی آن تشکیل شده است. اگر با ساختار کلی درمان آشنا نیستید، راهنمای کامل ایمپلنت دندان نقطه شروع خوبی است.
چرا ایمپلنت هم به بیماری لثه دچار میشود؟
ایمپلنت پوسیده نمیشود، اما لثه و استخوان اطراف آن زندهاند و به میکروبها واکنش نشان میدهند. در واقع اتصال لثه به ایمپلنت با اتصال لثه به دندان طبیعی تفاوت دارد. به همین دلیل، وقتی پلاک در این ناحیه جمع شود، التهاب ممکن است سریعتر به عمق برسد.
از سوی دیگر، شکل روکش و جای ایمپلنت هم مهم است. اگر روکش طوری ساخته شده باشد که مسواک و نخ به زیر آن نرسد، پلاک راحتتر باقی میماند. بنابراین پیشگیری فقط به بیمار مربوط نیست و طراحی درمان هم در آن نقش دارد.
پری ایمپلنتیت چقدر جدی است؟
پری ایمپلنتیت یکی از علتهای مهم شکست دیررس ایمپلنت است. شکست زودرس معمولاً به جوش نخوردن ایمپلنت با استخوان در ماههای اول مربوط است. اما پری ایمپلنتیت ممکن است سالها پس از یک درمان موفق و در ایمپلنتی که کاملاً ثابت بوده بروز کند.
روند بیماری همیشه یکنواخت نیست و ممکن است در دورههایی سریعتر پیش برود. به همین دلیل منتظر ماندن تا ظاهر شدن درد یا لقی، انتخاب مناسبی نیست. برای آشنایی با عواملی که عمر ایمپلنت را تعیین میکنند، مطلب طول عمر ایمپلنت دندان را بخوانید.
ویژه خوانندگان لبخندنو
مشاوره تخصصی ایمپلنت رایگان
۵۰۰٬۰۰۰ تومان
رایگان
- بررسی شرایط شما توسط دندانپزشک
- برآورد هزینه و روش درمان مناسب
- بدون هیچ تعهدی برای شروع درمان
فرصت ثبتنام این دوره:
- چند سؤال کوتاه
- انتخاب شهر
- تأیید شماره
موکوزیت اطراف ایمپلنت با پری ایمپلنتیت چه فرقی دارد؟
موکوزیت اطراف ایمپلنت التهابی است که فقط به لثه محدود میشود و در عکس رادیوگرافی تحلیل استخوان نشان نمیدهد. پری ایمپلنتیت مرحله بعدی است که در آن استخوان نگهدارنده هم تحلیل رفته است. موکوزیت معمولاً با درمان بهموقع قابل برگشت است، اما آسیب استخوان در پری ایمپلنتیت بهسختی به حالت اول برمیگردد.
این دو مرحله شباهت زیادی به ژنژیویت و پریودنتیت در دندانهای طبیعی دارند. ژنژیویت التهاب لثه است و پریودنتیت زمانی است که استخوان هم آسیب دیده باشد.
| ویژگی | موکوزیت | پری ایمپلنتیت |
|---|---|---|
| بافت درگیر | فقط لثه | لثه و استخوان |
| خونریزی هنگام معاینه | معمولاً دارد | معمولاً دارد |
| ترشح چرک | ممکن است | شایعتر |
| تحلیل استخوان در عکس | ندارد | دارد |
| برگشتپذیری | معمولاً بله | کنترلشدنی، ترمیم دشوارتر |
آیا هر موکوزیتی به پری ایمپلنتیت تبدیل میشود؟
نه لزوماً. همه موارد موکوزیت پیشرفت نمیکنند و دانش فعلی هنوز دقیقاً نمیگوید کدام مورد به پری ایمپلنتیت میرسد. با این حال، موکوزیت درماننشده زمینه اصلی این تبدیل است. بنابراین منطقیترین کار، درمان موکوزیت در همان مرحله اول است.
علائم التهاب لثه اطراف ایمپلنت چیست؟
رایجترین علامت التهاب لثه اطراف ایمپلنت، خونریزی هنگام مسواک زدن، نخ کشیدن یا معاینه است. قرمزی، تورم، ترشح چرک، بوی بد دهان، عقب رفتن لثه و نمایان شدن بخش فلزی هم ممکن است دیده شوند. درد معمولاً دیر ظاهر میشود؛ پس نبود درد به معنای سلامت کامل نیست.
علائمی که باید به دندانپزشک اطلاع دهید:
- خونریزی لثه ایمپلنت: بهویژه اگر تکرار شود یا با تمیز کردن ملایم هم رخ دهد.
- قرمزی و تورم: لثه اطراف ایمپلنت نسبت به لثه دندانهای دیگر پفکردهتر یا تیرهتر به نظر برسد.
- ترشح چرک: خروج مایع سفید یا زرد هنگام فشار دادن لثه یا جویدن.
- بوی بد یا طعم نامطبوع: که با مسواک زدن برطرف نمیشود.
- عقب رفتن لثه: بلندتر به نظر رسیدن روکش یا دیده شدن لبه فلزی.
- حساسیت هنگام جویدن: یا احساس ناراحتی در ناحیه ایمپلنت.
- لقی: در مراحل پیشرفته؛ این علامت نیاز به مراجعه فوری دارد.
آیا لقی همیشه نشانه پری ایمپلنتیت است؟
خیر. گاهی لقی به شل شدن پیچ روکش یا اباتمنت مربوط است که مشکلی مکانیکی است و معمولاً قابل رفع است. تشخیص اینکه لقی از روکش است یا از خود پایه، فقط با معاینه ممکن است. در هر حال، روی آن ناحیه نجوید و زودتر مراجعه کنید.
پری ایمپلنتیت با درد پس از جراحی چه فرقی دارد؟
درد و تورم روزهای اول پس از جراحی طبیعی است و بهتدریج کم میشود. اما پری ایمپلنتیت معمولاً ماهها یا سالها بعد و در ایمپلنتی که روکش شده ظاهر میشود. برای شناخت علائم طبیعی دوره ترمیم، مطلب درد بعد از ایمپلنت را ببینید.
پری ایمپلنتیت چگونه تشخیص داده میشود؟
پری ایمپلنتیت با ترکیب معاینه لثه و عکس رادیوگرافی تشخیص داده میشود. دندانپزشک خونریزی، ترشح و عمق شیار لثه اطراف ایمپلنت را بررسی میکند و عکس فعلی را با عکسهای قبلی مقایسه میکند. تحلیل استخوانی که نسبت به عکس پایه بیشتر شده باشد، نشانه اصلی پری ایمپلنتیت است.
مراحل معمول بررسی به این ترتیب است:
- پرسیدن سابقه: زمان کاشت ایمپلنت، بیماری لثه قبلی، دخانیات، دیابت و روش تمیز کردن در خانه.
- معاینه بصری: رنگ و قوام لثه، تورم و میزان پلاک اطراف روکش.
- پروب کردن ملایم: اندازهگیری عمق شیار لثه و بررسی خونریزی یا ترشح.
- بررسی ثبات: کنترل لقی روکش و ایمپلنت.
- عکس رادیوگرافی: دیدن سطح استخوان اطراف ایمپلنت و مقایسه با عکسهای قبلی.
- بررسی روکش و بایت: شکل روکش، دسترسی برای تمیز کردن و فشارهای جویدن.
چرا عکس پایه پس از نصب روکش مهم است؟
متخصصان توصیه میکنند پس از نصب روکش نهایی، یک عکس و اندازهگیری پایه ثبت شود. این اطلاعات مرجع مقایسههای بعدی است. بدون آن، تشخیص اینکه تحلیل استخوان جدید است یا از ابتدا وجود داشته، دشوارتر میشود. اگر درمان را در مرکز دیگری انجام دادهاید، عکسهای قبلی را همراه ببرید.
در برخی موارد، دندانپزشک ممکن است برای بررسی دقیقتر شکل تحلیل استخوان، تصویربرداری سهبعدی درخواست کند. درباره این روش در مطلب سی تی اسکن ایمپلنت (CBCT) بیشتر بخوانید.
چه عواملی خطر عفونت ایمپلنت را بیشتر میکنند؟
مهمترین عوامل خطر عفونت ایمپلنت و پری ایمپلنتیت، سابقه بیماری لثه، کنترل ضعیف پلاک و نیامدن به جلسات کنترل هستند. دخانیات، دیابت کنترلنشده و چاقی هم در راهنماهای تخصصی جزو عوامل مهم شمرده شدهاند. علاوه بر این، عوامل موضعی مانند سمان باقیمانده، جای نامناسب ایمپلنت و طراحی روکش نقش دارند.
عوامل مربوط به فرد
- سابقه بیماری لثه (پریودنتیت): میکروبها و زمینه التهابی که به از دست رفتن دندان منجر شده، ممکن است اطراف ایمپلنت هم فعال شوند.
- کنترل ضعیف پلاک: تمیز نکردن منظم اطراف ایمپلنت، اصلیترین عامل شروع التهاب است.
- نیامدن به جلسات کنترل: مشکلات در مرحله قابل برگشت دیده نمیشوند.
- دخانیات: سیگار و قلیان خونرسانی لثه را کم میکنند و علائم التهاب را پنهانتر میکنند. جزئیات بیشتر را در ایمپلنت دندان برای افراد سیگاری ببینید.
- دیابت کنترلنشده: ترمیم را کندتر و التهاب را شدیدتر میکند. مطلب ایمپلنت دندان در دیابت در این باره توضیح بیشتری دارد.
عوامل مربوط به ایمپلنت و روکش
- سمان باقیمانده زیر لثه: اگر در روکشهای سمانی، مقداری سمان اضافی زیر لثه بماند، ممکن است به تجمع میکروب و التهاب کمک کند.
- جای نامناسب ایمپلنت: ایمپلنتی که خیلی نزدیک به دندان کناری یا با زاویه نامناسب کاشته شده، تمیز کردنش دشوارتر است.
- شکل روکش: روکشهای حجیم که زیر آنها دسترسی ندارد، پلاک را نگه میدارند.
- لثه نازک یا کم: در برخی افراد، کمبود لثه چسبنده تمیز کردن را ناراحتکنندهتر میکند.
داشتن یک یا چند عامل خطر به این معنا نیست که حتماً دچار پری ایمپلنتیت میشوید. اما در این شرایط، مراقبت و جلسات کنترل اهمیت بیشتری پیدا میکنند.
چرا جلسات کنترل منظم اهمیت دارد؟
جلسات کنترل منظم اهمیت دارند زیرا التهاب اطراف ایمپلنت در مراحل اولیه اغلب درد ندارد و بیمار متوجه آن نمیشود. در این جلسات دندانپزشک پلاک و جرم را از اطراف ایمپلنت پاک میکند، خونریزی را بررسی میکند و در صورت نیاز عکس میگیرد. در نتیجه مشکل در مرحله موکوزیت که قابل برگشت است دیده میشود.
متخصصان پریودنتیکس بر این نکته تأکید دارند که مراقبت نگهدارنده پس از درمان، برای سلامت بلندمدت بافتهای اطراف ایمپلنت ضروری است. به بیان دیگر، درمان ایمپلنت با نصب روکش تمام نمیشود.
در جلسه کنترل چه اتفاقی میافتد؟
در یک جلسه کنترل معمول، دندانپزشک لثه اطراف ایمپلنت و دندانهای دیگر را معاینه میکند. سپس پلاک و جرم را با ابزارهای مناسب سطح ایمپلنت تمیز میکند. اگر لازم باشد، روش تمیز کردن در خانه را هم اصلاح میکند. برای آشنایی با برنامه مراقبت پس از جراحی و در سالهای بعد، مراقبت بعد از ایمپلنت را بخوانید.
فاصله جلسات کنترل چقدر باشد؟
فاصله جلسات برای همه یکسان نیست. دندانپزشک آن را بر اساس سابقه بیماری لثه، کیفیت بهداشت، دخانیات و تعداد ایمپلنتها تعیین میکند. افرادی که عوامل خطر بیشتری دارند معمولاً به جلسات نزدیکتری نیاز دارند.
درمان پری ایمپلنتیت چگونه است؟
درمان پری ایمپلنتیت به شدت بیماری بستگی دارد و هدف آن متوقف کردن التهاب و جلوگیری از تحلیل بیشتر استخوان است. معمولاً درمان با تمیز کردن غیرجراحی سطح ایمپلنت و کنترل عوامل خطر شروع میشود. اگر التهاب کنترل نشود یا تحلیل استخوان زیاد باشد، دندانپزشک ممکن است روشهای جراحی را پیشنهاد کند.
روند کلی درمان در بسیاری از مراکز به این شکل است:
- کنترل عوامل خطر: آموزش بهداشت، توصیه به ترک دخانیات و هماهنگی با پزشک برای کنترل دیابت.
- تمیز کردن غیرجراحی: برداشتن پلاک و جرم از سطح ایمپلنت و زیر لثه با ابزارهای مخصوص.
- بررسی روکش: برداشتن سمان اضافی یا اصلاح روکشی که تمیز کردنش دشوار است.
- ارزیابی دوباره: پس از چند هفته، دندانپزشک پاسخ لثه را دوباره بررسی میکند.
- جراحی در صورت نیاز: باز کردن لثه برای تمیز کردن مستقیم سطح ایمپلنت و در برخی موارد اصلاح یا بازسازی استخوان.
- مراقبت نگهدارنده: جلسات کنترل منظم برای جلوگیری از عود.
درمان غیرجراحی
در موکوزیت، تمیز کردن حرفهای همراه با بهبود بهداشت در خانه معمولاً اصلیترین درمان است. در پری ایمپلنتیت هم این مرحله اغلب قدم اول است. گاهی دندانپزشک از مواد ضدمیکروبی موضعی یا در موارد خاص داروی خوراکی استفاده میکند. نوع و مدت هر دارویی فقط با تشخیص دندانپزشک تعیین میشود و نباید خودسرانه مصرف شود.
درمان جراحی
وقتی تحلیل استخوان پیشرفتهتر است، دسترسی به سطح آلوده ایمپلنت بدون جراحی دشوار است. در این حالت، جراح لثه را کنار میزند، سطح ایمپلنت را تمیز میکند و بسته به شکل تحلیل، ممکن است استخوان را اصلاح یا با مواد پیوندی بازسازی کند. گاهی هم پیوند بافت نرم برای بهبود لثه اطراف ایمپلنت انجام میشود. درباره مواد و روشهای پیوند در پیوند استخوان و سینوس لیفت بخوانید.
انتخاب بین این روشها کاملاً فردی است. معمولاً متخصص پریودنتیکس یا جراح دهان و فک در موارد پیشرفته درگیر درمان میشود.
آیا ایمپلنت درگیر پری ایمپلنتیت را میتوان نجات داد؟
در بسیاری از موارد، بهویژه وقتی بیماری زود تشخیص داده شود، میتوان التهاب را کنترل کرد و ایمپلنت را حفظ کرد. اما اگر تحلیل استخوان بسیار زیاد باشد یا ایمپلنت لق شده باشد، ممکن است خارج کردن آن برای حفظ استخوان باقیمانده گزینه مناسبتری باشد. تصمیم با دندانپزشک و پس از معاینه و عکس گرفته میشود.
عواملی که روی این تصمیم اثر دارند:
- میزان و شکل تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت؛
- ثابت بودن یا لق بودن پایه ایمپلنت؛
- پاسخ لثه به درمانهای اولیه؛
- امکان کنترل عوامل خطر مانند دخانیات و دیابت؛
- جای ایمپلنت و اهمیت زیبایی آن ناحیه.
اگر ایمپلنت خارج شود چه میشود؟
پس از خارج کردن ایمپلنت، ناحیه باید ترمیم شود. گاهی پیوند استخوان هم لازم است. سپس دندانپزشک امکان کاشت دوباره را بررسی میکند. اما پیش از کاشت دوباره، علت پری ایمپلنتیت باید شناسایی و کنترل شود، وگرنه خطر تکرار آن وجود دارد. اگر در طرح درمان تردید دارید، گرفتن نظر دوم دندانپزشکی کمک میکند.
چگونه از پری ایمپلنتیت پیشگیری کنیم؟
پیشگیری از پری ایمپلنتیت بر سه پایه استوار است: تمیز کردن دقیق روزانه اطراف ایمپلنت، جلسات کنترل منظم و کنترل عوامل خطر مانند دخانیات و دیابت. همچنین برنامهریزی درست پیش از جراحی، از جمله درمان بیماری لثه موجود و طراحی روکشی که تمیز کردن آن آسان باشد، خطر را کمتر میکند.
مراقبت خانگی روزانه
- مسواک زدن: دو بار در روز، با مسواک نرم و توجه ویژه به محل اتصال لثه و روکش.
- تمیز کردن بیندندانی: با نخ دندان مخصوص، مسواک بیندندانی یا دستگاه آبافشان، به روشی که دندانپزشک نشان داده است.
- دهانشویه: فقط اگر دندانپزشک توصیه کرده و به همان شکلی که گفته است.
- توجه به علائم: اگر خونریزی لثه اطراف ایمپلنت چند روز تکرار شد، منتظر جلسه بعدی نمانید.
اندازه مسواک بیندندانی و ابزار مناسب برای هر فرد متفاوت است. بنابراین بهتر است در جلسه کنترل از دندانپزشک بخواهید روش درست را نشان دهد.
پیشگیری از قبل از جراحی
پیشگیری حتی پیش از کاشت شروع میشود. درمان بیماری لثه موجود، ارزیابی دقیق استخوان و برنامهریزی جای ایمپلنت بر اساس روکش نهایی، همه به تمیز کردن آسانتر در سالهای بعد کمک میکنند. برنامهریزی دیجیتال با گاید جراحی یکی از ابزارهای این کار است که در مطلب ایمپلنت دیجیتال و جراحی با گاید توضیح دادهایم.
ترک دخانیات و کنترل بیماریهای زمینهای
ترک سیگار و قلیان یکی از مؤثرترین کارهایی است که خود بیمار برای سلامت لثه اطراف ایمپلنت انجام میدهد. همچنین اگر دیابت دارید، کنترل آن را با پزشک خود پیگیری کنید. هر تغییری در داروهای شما فقط باید با نظر پزشک معالج انجام شود.
چه سؤالهایی از دندانپزشک بپرسیم؟
پرسیدن چند سؤال ساده در جلسه کنترل یا پیش از شروع درمان، به شما کمک میکند خطر پری ایمپلنتیت را بهتر بشناسید. این سؤالها درباره وضعیت فعلی لثه، روش مناسب تمیز کردن، فاصله جلسات کنترل و طرح درمان در صورت بروز التهاب هستند. پاسخها را یادداشت کنید تا در جلسات بعدی قابل مقایسه باشند.
- آیا لثه اطراف ایمپلنت من التهاب دارد یا سالم است؟
- آیا عکس پایه پس از نصب روکش گرفته شده است؟
- برای تمیز کردن اطراف ایمپلنت از چه ابزاری و با چه اندازهای استفاده کنم؟
- فاصله مناسب جلسات کنترل برای من چقدر است؟
- روکش من سمانی است یا پیچی و آیا برای تمیز کردن مشکلی دارد؟
- اگر التهاب ادامه یابد، مرحله بعدی درمان چیست و چه کسی آن را انجام میدهد؟
اگر هنوز درمان را شروع نکردهاید، فهرست سؤالهای قبل از ایمپلنت هم کمک میکند.
جمعبندی
پری ایمپلنتیت التهاب لثه و استخوان اطراف ایمپلنت است که با پلاک میکروبی شروع میشود و اغلب بیصدا پیش میرود. مرحله اولیه آن، یعنی موکوزیت، معمولاً با درمان بهموقع قابل برگشت است. بنابراین به خونریزی لثه اطراف ایمپلنت توجه کنید، روزانه اطراف آن را دقیق تمیز کنید و جلسات کنترل را جدی بگیرید.
اگر دخانیات، دیابت یا سابقه بیماری لثه دارید، مراقبت بیشتری لازم است. این مطلب فقط برای آگاهی است و جایگزین معاینه نیست. اگر علائمی دارید یا درباره ایمپلنت خود نگران هستید، از طریق مشاوره رایگان با متخصص صحبت کنید.
سؤالات متداول
پری ایمپلنتیت چیست؟
پری ایمپلنتیت التهاب بافتهای اطراف ایمپلنت دندان است که علاوه بر لثه، استخوان نگهدارنده ایمپلنت را هم درگیر میکند و به تحلیل تدریجی آن منجر میشود. عامل اصلی آن پلاک میکروبی است و اگر درمان نشود، ممکن است در نهایت به لق شدن و از دست رفتن ایمپلنت برسد.
فرق موکوزیت با پری ایمپلنتیت چیست؟
موکوزیت اطراف ایمپلنت التهابی است که فقط به لثه محدود است و در عکس رادیوگرافی تحلیل استخوان دیده نمیشود. پری ایمپلنتیت مرحله پیشرفتهتر است که استخوان اطراف ایمپلنت هم تحلیل رفته است. موکوزیت معمولاً با درمان بهموقع و بهبود بهداشت قابل برگشت است.
علائم عفونت ایمپلنت چیست؟
خونریزی لثه اطراف ایمپلنت هنگام مسواک یا معاینه، قرمزی و تورم، ترشح چرک، بوی بد یا طعم نامطبوع، عقب رفتن لثه و نمایان شدن بخش فلزی از نشانههای رایج هستند. در مراحل پیشرفته ممکن است ایمپلنت لق شود. گاهی علائم خفیف است و فقط در معاینه دیده میشود.
آیا پری ایمپلنتیت درد دارد؟
پری ایمپلنتیت در بسیاری از موارد درد زیادی ندارد و به همین دلیل ممکن است دیر تشخیص داده شود. خونریزی، تورم یا ترشح اغلب زودتر از درد ظاهر میشوند. بنابراین نبود درد به این معنا نیست که لثه و استخوان اطراف ایمپلنت سالم هستند و جلسات کنترل اهمیت دارد.
آیا پری ایمپلنتیت درمان دارد؟
بله، هدف درمان متوقف کردن التهاب و جلوگیری از تحلیل بیشتر استخوان است. دندانپزشک بسته به شدت بیماری از تمیز کردن غیرجراحی سطح ایمپلنت شروع میکند و در موارد پیشرفتهتر ممکن است جراحی لازم باشد. هرچه درمان زودتر شروع شود، معمولاً گزینههای بیشتری وجود دارد.
چه کسانی بیشتر در معرض پری ایمپلنتیت هستند؟
سابقه بیماری لثه (پریودنتیت)، کنترل ضعیف پلاک، نیامدن به جلسات کنترل، مصرف دخانیات و دیابت کنترلنشده از عوامل خطر شناختهشدهاند. عوامل موضعی مانند باقی ماندن سمان زیر لثه، جای نامناسب ایمپلنت یا روکشی که تمیز کردن اطرافش دشوار است هم نقش دارند.
آیا پری ایمپلنتیت باعث از دست رفتن ایمپلنت میشود؟
اگر پری ایمپلنتیت درمان نشود و تحلیل استخوان ادامه یابد، ممکن است ایمپلنت لق شود و نیاز به خارج کردن آن پیش بیاید. با تشخیص و درمان بهموقع و مراقبت منظم، در بسیاری از موارد میتوان روند بیماری را کنترل کرد و ایمپلنت را حفظ کرد.
چند وقت یک بار باید ایمپلنت را چکاپ کرد؟
فاصله جلسات کنترل برای همه یکسان نیست و دندانپزشک آن را بر اساس سابقه بیماری لثه، وضعیت بهداشت و تعداد ایمپلنتها تعیین میکند. افرادی که عوامل خطر بیشتری دارند معمولاً به جلسات نزدیکتری نیاز دارند. پس از نصب روکش، معمولاً یک عکس پایه برای مقایسههای بعدی گرفته میشود.
منابع و مطالعه بیشتر
- AO/AAP consensus on prevention and management of peri-implant diseases and conditions: Summary report — Journal of Periodontology via PubMed Central (NIH)
- Dental implant — healthdirect Australia
- Dental Implants: Types, Purpose & Benefits — Cleveland Clinic
این منابع برای آگاهی عمومی معرفی شدهاند؛ تشخیص و تصمیم درمانی فقط پس از معاینه دندانپزشک انجام میشود.
مطالب مرتبط
دوره ترمیم و عوارض
رژیم غذایی بعد از ایمپلنت؛ چه بخوریم و چه نخوریم از روز اول تا نصب روکش
رژیم غذایی بعد از ایمپلنت مرحله به مرحله؛ غذای روز اول، هفتههای بعد، پروتئین کافی با غذای نرم، نوشیدنیها، غذاهای ممنوع و…
دوره ترمیم و عوارض
درد ایمپلنت دندان؛ حین جراحی، روزهای بعد و علائمی که طبیعی نیست
درد ایمپلنت دندان چقدر است؟ احساس حین جراحی با بیحسی، روند ناراحتی روزهای اول، راههای کنترل درد و علائمی که نیاز به…
دوره ترمیم و عوارض
عمر ایمپلنت دندان؛ چه عواملی ماندگاری ایمپلنت را تعیین میکنند؟
عمر ایمپلنت دندان به چه بستگی دارد؟ تفاوت ماندگاری پایه و روکش، نقش بهداشت، سیگار، دیابت و دندانقروچه، برنامه کنترل و علائم…
دیدگاهها ۰
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است. اولین نفری باشید که تجربه یا پرسش خود را مینویسد.